Wat als the Donald Odd Fellow zou zijn?

Stel je voor: Donald J. Trump, 45e president van de Verenigde Staten, loopt een loge binnen als Odd Fellow. Geen gouden lift, geen Twitter-tirades, maar een ritueel met symboliek, stilte en – misschien wel het meest confronterend – zelfreflectie. Zou de wereld er beter uitzien? Het korte antwoord: mogelijk. Het lange antwoord: ja, maar niet zonder ironie.
Odd Fellowship draait om vriendschap, liefde en waarheid. Dat zijn geen loze slogans, maar morele richtlijnen die vragen om iets wat Trump zelden publiek etaleerde: luisteren. In een loge maakt het weinig uit hoe groot je vastgoedportfolio is; je zit naast mensen die je niet kunt ontslaan, overstemmen of wegzetten met een bijnaam. Dat alleen al zou een interessante reality-check zijn. De hamer is daar symbolisch, niet om op tafels te slaan.
Zou Trump door Odd Fellowship empathischer worden? Misschien. Rituelen zijn geen magie, maar ze dwingen tot vertraging. En vertraging is vaak de vijand van impulsiviteit. In plaats van “America First” zou hij geconfronteerd worden met “menselijkheid eerst” – een subtiel verschil, maar eentje met geopolitieke gevolgen. Het idee dat macht gepaard gaat met plicht, en succes met zorg voor de zwakkere, botst met het klassieke Trump-narratief, maar het kan het ook verdiepen.
Aan de andere kant: Odd Fellows zijn geen wereldverbeteraars met superkrachten. Als Trump zijn ego mee de bezinningsruimte in zou nemen (en laten we eerlijk zijn, dat ego past niet in een kluisje), dan zou het net zo goed kunnen schuren. Broederschap vraagt gelijkwaardigheid, en dat is lastig wanneer je gewend bent jezelf als merk te zien. De kans bestaat dat hij het ritueel zou “herbranden”. Odd Fellows, but tremendous.
Toch zit de hoop in het onverwachte. Geschiedenis laat zien dat mensen soms groeien op plekken waar ze niet kunnen winnen, maar wel kunnen leren. Als Trump werkelijk de waarden van Odd Fellowship zou omarmen – niet als PR, maar als praktijk – dan zou dat effect hebben. Niet alleen op zijn toon, maar op zijn keuzes. Minder vijanden, meer tegenstanders. Minder spektakel, meer verantwoordelijkheid.
Zou de wereld er beter uitzien? Niet ineens utopisch. Er zouden nog steeds conflicten zijn, tweets (of wat daarvoor doorgaat), en menselijke tekortkomingen. Maar misschien iets rustiger. Iets minder luid. Iets meer bereid tot dialoog. En in een wereld waar leiderschap vaak draait om volume, zou een president die geleerd heeft wanneer te zwijgen al een kleine revolutie zijn.
Dus ja: als Donald Trump Odd Fellow zou zijn – écht zou zijn – dan zou de wereld er misschien niet perfect, maar wel iets wijzer uitzien. En eerlijk is eerlijk: dat alleen al zou een vrij opmerkelijke plot twist zijn.
Rien F. Inniger